Biz sevgiliden başka dosttuk, arkadaştık ya bi nevi
Sırdaştık, insandık ya önceleri..
Değilmiş !

Rüzgarı kıskanırmı insan hiç tenine deyip geçiyor diye
Yağmur damlalarından nefret edermi yanaklarından süzülüp dudaklarına yerleşiyor diye..
Edermiş meğer !

Sana benden başkası dokunamaz ki..Sımsıcak sarılamaz ki..Ellerini tutmak isteyemezki canı benim canımın istediği gibi.. Beklentisizce sevemezki, bekleyemez ki seni..
Sahi, doldurabilir mi yerimi biri ?

Oysa biz değilmiydik defalarca söz veren birbirimize.. Biz değilmiydik kalbimizde birbirimizden başkası olmayacağına yemin eden.. Tek bir ruh, tek bir kalp..
O biz değilmiydik sahi ?

Bocalıyorum yokluğunda..
Neye elimi uzatsam boşlukta buluyorum kendimi.. Baktığım hiç bir yüz seninkine benzemiyor, hiç bir renk hayatımı senin rengin kadar ferahlatmıyor.. Hiç bir söz senin bir tek sözün kadar değer bulmuyor..
Olmuyor ! Ne yerin doluyor, ne boşluğunun acısı hafifliyor.. İçimde bir yerlerde öyle büyüksün, öyle hızla çoğalıyorsunki yetişemiyorum sana .. Yaşadıklarımız öyle ardı ardına geliyorki aklıma unuttum desemde beceremiyorum aslında..

Artık tek başıma dinliyorum gözlerimin içine baka baka söylediğin o şarkıları..
Tek başıma bakıp eski resimlere, gülümsemeye çabalıyorum buruk bir tebessümle..

Oysa simdi ne bir resmin kalmalı elimde, ne bir anı beynimde.. Susmalıyım ! Çünkü her konuştuğumda seni seviyorum dememek için ısırıyorum dudaklarımı

AmA YeTmIyOr nE KaDaR IsTeSeM De . .

gÖzLeRiMdEkI ReSmIn gItMiYoR YaĞmUrLaR IçImE IçImE IçImE YaĞıYoR IçImDeKi kUrAkLıK BiTmIyOr bItMeZ SaNdIğIm yOlLaR AyNı çIkMaZdA TüKeNiYoR ÇüNkÜ YoKsUn gElMiYoRsUn bIr çIğ gIbI BüYüYoRsUn…

sensiz

ahmet aslan..

SUSARAK ÖZLÜYORUM SENİ

kınından çıkarıp sessizliğime vuramadım düşlerimi

varla yok arasında kaldı benliğimin çığlıkları

ve bir ben kaybolurken zamanın derinlerinde

sessiiz bir senfoni yükseliyor uzaklardan

ya öl yada yaşa….

hüseyin k.

Gördüm dediğime inanma, siyahtı tenin…
Dokundum doğru!..

Içim dışım kopkoyu bir renge verdi kendini…
Senin değilim ama aldanma..!

Care değilsin… çok yazık! …

Hazin bir tadın var nefesimde,
bomboş, tekdüze solukların bir kışı üşütür gibi…

Ne gecemsin ne gündüzüm…
Zamansızsın, zamansız!

Sana, sona bakmadan yürümek delilikti…
Yol değildi ki dudaklarımı titreten..

Düşü bozgun sulara bıraktım kendimi…
Kalbimi yendim bugün!

Yalnızlık namusum..
Ruhum, ölüm kadar özgür artık
ve kimsesiz..
ve umutsuz!
ve sensiz, hiçbir şeysiz..

Huzursuz bulutlar geçiyor içimden,
gökyüzüm öfkeli!

Lâl Bir Fasıl Bu…
Su misali tükeniyor mavilerim…
Dünüm siliniyor tüm şiirlerden…

iki gözümdün….
oysa,
Kör şimdi şarkılar..
Duyduğun gerçek değil!

Bir masal,
Bir de sen varsın artık
Ben kalmıyorum!

Matem kokmasın çekip al ruhunu…
ölüyorum..

Payına, bir harf düşür şimdi bu satırdan
ki….
Gözyaşların, yaralarına yama olmasın….!

yazarı bilinmemekte…

Sen; içinde baharı gizleyen kışımsın benim.

Ve biliyorum ki o baharın güneşinde tenim esmer olmayacak hiç. Bana susmak
düşecek, payıma kilitlenmiş bir yürek kalacak. Kaderi önceden belirlenmiş
konuşmalar, paylaşmalar, bakışmalar olacak. Bir yerde aykırılığım tutup sarılsam
da içimde sana, sen bunu hiçbir zaman bilemeyeceksin.

Git diyorum sana, kalma yüreğimde, bu kadar özleteceksen kendini. Bir bakış;
gözüm gözüne değiyor; hissediyorum. Gitme diyorum. Kal geldiğin yerde. Ne
gitmelerin bitiyor; ne de benim sana kal demelerim.

Hangi aralıkta girmiştin içime anlamadım. Tüy gibi hafif, usul usul inivermiştin
yüreğime. Kabullenemedim önce. kocaman yalanlar söyledim kendime. Ben dışımda
tutmaya çalışırken seni, meğer içerde hakimiyetin çoktan başlamıştı. Kuşatmıştın
dört yanımı; ve kendim için çok geçti. Yerle bir olmuştu her şey. Olmazsa
olmazlarım; ilkelerim, yargılarım.

Nasıl bir şeydi, bu beni böyle yağmalayan. Şimdi karşı durmuyorum Sana, nasılsa
buluyorsun bir yolunu ve sarmalıyorsun içimi dışımı. Ayak seslerini duyuyorum
hangi yöne gittiğini bilemeden. Ben yaşanmış bir aşkta eski yaralarıma
yanıyorum, Sen yaralarına benden sevda sürüyorsun. “Belki”lerden,
“ihtimal”lerden, “keşke”lerden medet umuyorum, Senin belki de yabancısı olduğun
düşler büyüterek.

Ben, suretine değil, aslına dokunma ihtimallerinde mutlu oluyordum.
Ben seninle, aynı coğrafyada yaşayabilme ihtimalinden huzur buluyordum.

Şimdi, bilinci küflerinden kurtulmuş bir yürekle, süresi diğer aşklardan çok
daha uzun olacak bir aşkın ömrünü anlatıyorum, Sana dair yazılanlarda.

Şimdi, bir sayfa dolusu cümlelerle; bir imkansızlığın mucizeye dönüşünü
anlatıyorum.

Şimdi, bozgun sonrası imkansız bir zafer kazanan bir orduyum, bir yenilgide
zafer ne kadar anlam taşıyorsa o kadar anlamlaşıyorum.

Şimdi ben, dağıldıkça kurulan yeni düşlerde Sana bakıyorum… Umut; hep var olacak
çünkü.